Κυριακή, 19 Ιανουαρίου 2014

Συνέντευξη Γ. Ζουγανέλη που ξαφνιάζει


Μιλά για την αριστερά, την κυβέρνηση και την απουσία του πνευματικού κόσμου.

Τι μπορεί να πεις κανείς για να περιγράψει τον μοναδικό Γιάννη Ζουγανέλη. Μιλάμε για μια πολύ ξεχωριστή προσωπικότητα, ένα σπάνιο άνθρωπο που δεν μένει στα λόγια και κάνει πράξεις όλες τις ευαισθησίες που διακατέχουν τον χαρακτήρα του. Όταν μιλάς μαζί του, σου μοιράζει απλόχερα όλον τον πνευματικό και συναισθηματικό του πλούτο. Συναντηθήκαμε στο Μικρό Παλλάς, εξ’ αφορμής της συμμετοχής του στην νέα θεατρική παράσταση, «Πράματα και Θάματα». Απολαύστε το μεγάλο κωμικό ταλέντο σε μια συνέντευξη για όλους και για όλα!

Θα ξεκινήσω με το αν ισχύει το γεγονός ότι διώξατε Ψαριανό και Βαρβιτσιώτη από το νυχτερινό κέντρο που τραγουδάτε;
«Εγώ ισορροπώ ανάμεσα στην πραγματικότητα και την αλήθεια, άλλο λοιπόν η αλήθεια και άλλο η πραγματικότητα. Η αλήθεια του καθενός είναι ξεχωριστή και τελικά ήταν υπερβολή αυτό που γράφτηκε, δεν κατάλαβα καν πως δημιουργήθηκε όλο αυτό. Δεν αγαπάω καθόλου τα Media για τον τρόπο που επικοινωνούνε, εγώ απλώς περνάω πάντα από το προσωπικό αυτοσαρκασμό και είπα κάποια στιγμή, σκωπτικά, σε ένα φίλο μου και «αγαπημένο μου πολιτικό», γιατί πολιτικός δεν έγινε ποτέ, «ότι έχουμε την τιμή να είναι μαζί μας ο Βουλευτής της ΔΗΜΑΡ, Γρηγόρης Ψαριανός, τον παρακαλούμε πολύ να σηκωθεί και να φύγει». Το κάνω πάντοτε όταν θέλω να παρέμβω στο θέαμα, που εφέτος την μπαγκέτα του, την έχει ο πιο αγαπημένος μου Έλληνας καλλιτέχνης, ο Διονύσης Σαββόπουλος».

Γράφτηκε ότι ήταν και ο Υπουργός Ναυτιλίας, Μιλτιάδης Βαρβιτσιώτης, ο οποίος ακούγοντας αυτό που είπατε, αποχώρησε ενοχλημένος.

«Ναι; Μπορεί να συνέβη, ούτε καν με αφορά αυτό».

Πως η Ελλάδα μπορεί να μεταπηδήσει από την σιωπή στον ήχο;
«Πάρα πολύ ωραία ερώτηση. Οι Έλληνες γενικά είναι ένας λαός που έχει φως μέσα του αλλά ποτέ του δεν το εκπέμπει ως παράγωγο ανθρώπινο παρόλο που το εισπράττει αυτό το φως. Αλλά επειδή ασπάζομαι το αρχαιοελληνικό ότι Έλληνας είναι αυτός που μετέχει στην ελληνική παιδεία, την οποία για να αναγνωρίσεις θέλει πολύ κόπο, δυστυχώς όμως δεν έχουμε καθόλου παιδεία.

Έτσι λοιπόν, οι Έλληνες σιωπούν, διακρίνονται από μια σιωπή όχι αναβράζουσα αλλά αποδοχής όλων αυτών που έχουν συμβεί. Δεν αντιδρούν σε οτιδήποτε προκύπτει με ένα φασιστικό τρόπο, που προέρχεται από την πλευρά της εξουσίας. Αποφασίζουν να κόψουν χρήματα από αυτά που ήδη ελέγχουν, όπως των συνταξιούχων που τα έχουν πληρώσει τόσα χρόνια, μιλάμε για φασιστική λογική.

Αυτό που λένε «Χούντα», δεν ισχύει, είναι άλλο, εδώ έχουμε να κάνουμε με το αποφασίζουμε και τέλειωσε. Δεχόμαστε την απόφαση και ότι έχει να κάνει με τον μην ισορροπούμε με τις αξίες μας. Εξόντωσαν την προσωπικότητα και την αξιοπρέπεια των Ελλήνων, γιατί θέλει μια μειοψηφία να εκμεταλλευτεί, την έλλειψη παιδείας μας και την ηλιθιότητα που μας διακατέχει ότι ισχυρός είναι αυτός που έχει χρήματα. Άρα βαδίζουμε με αυτό και σιωπούμε.

Η ερώτηση σου, ήταν φύσει και θέσει επαναστατική, όλα αυτά για να γίνουν ήχος πρέπει να ξυπνήσει μέσα μας το αληθινό, να απαντάμε στην καθημερινότητα μας, να δονηθεί το μέσα μας για να βγουν οι κραυγές και να γίνει κάτι. Να υπερασπιστούμε την Ελλάδα ως πατριώτες και η αριστερά έχει μεγάλη ευθύνη σε αυτό γιατί είχε κόμπλεξ απέναντι σε αυτή την έννοια.

Να στηρίξουμε το δίκαιο, που έχει από μόνο του φωνή. Οι καλλιτέχνες, οι πνευματικοί άνθρωποι που είναι, τι βόλεμα τους διακατέχει, τι αμορφωσιά είναι αυτή στο λόγο τους;»


Είναι η μόνη αντίσταση η δημιουργία;
«Ναι, είναι. Αλλά που είναι οι ποιητές, να μιλήσουν στους δρόμους, να επιτευχθεί μια δημιουργική τρέλα; Υπάρχουν δυνατότητες ικανές να ξυπνήσουν το ελληνικό στοιχείο. Η μεγαλύτερη προβοκάτσια των τελευταίων χρόνων που ευθύνεται ο κατά τα άλλα αξιόλογος, γιατί είμαστε και θανατολάγνοι, ότι πεθαίνει του δίνουμε αξία περισσότερη, Αντώνης Τρίτσης, ο οποίος αφαίρεσε την αρχαία ελληνική γλώσσα από τα σχολεία, που ήταν η μόνο που απαντούσε στην καθημερινότητα μας με την σοφία της.

Χάσαμε τo χρώμα μας και φτάσαμε στα greeklish, που είναι ότι πιο χυδαίο. Δεν πιστεύω στην προσπάθεια και στην πάλη, γιατί με αυτές τις έννοιες δεν ενεργούμε, μας αρέσει να είμαστε υπάλληλοι. Περάσανε γενιές που φιλούσαν κατουρημένες ποδιές αδαών βουλευτίσκων, για να μπορούν να διορίσουν τα παιδιά τους στο Δημόσιο, το οποίο ελάχιστοι το υπηρέτησαν, το έχω φάει στην μάπα..».

Το αύριο είναι το καλύτερο άλλοθι για να μην πράττεις σήμερα;
«Τέλειο, το έχω πει και εγώ. Δεν πιστεύω στο αύριο, μόνο στο σήμερα, που είναι το αύριο του χθες. Επίσης δεν πιστεύω στις ευχές, ‘Χρόνια Πολλά, να είσαι καλά’, είναι το ίδιο, το ζήτημα είναι τι θα κάνεις εσύ για να είμαι εγώ καλά».

Πείτε μου μια επαναστατική πράξη σήμερα.
«Θα σου πω τι ήθελα να κάνω εγώ και δεν το κατάφερα. Θα ήθελα πάντως να βρεθεί μια ομάδα να «τρομοκρατεί» το κράτος, χωρίς να αφαιρεί ζωές. Λοιπόν, μια φορά είχα πάει στην Προεδρία της Δημοκρατίας, επί Κωνσταντίνου Καραμανλή, του «Εθνάρχη», σε πολλά εισαγωγικά.., και είχα μαζί μου κάμερα σαν να είμαι και εγώ δημοσιογράφος και την γλίτωνα, αλλά δεν το κατάφερα.

Την επόμενη φορά που πήγα, στην επέτειο της Δημοκρατίας, το είχα στήσει όλο τέλεια, με πήγε αυτοκίνητο απέξω, μου άνοιξε την πόρτα, με χαιρέτισε ο μπάτσος, μπήκα μέσα, εντελώς απρόσκλητος. Κατέβηκα τα σκαλιά και σκεφτόμουν κάτι να κάνω, να ρίξω κανένα τραπέζι, περισσότερο για να με πιάσουν και να μου δοθεί ο λόγος να πω κάποια πράγματα.

Ντράπηκα τελικά και έφυγα, γιατί μετά σκέφτηκα μήπως ο κόσμος το παρεξηγήσει, πάντα το έχω αυτό το κόμπλεξ και μουντζώνω το εαυτό μου που δεν τα έκανα. Εκεί λοιπόν μιλάμε για σκωπτικές επαναστατικές πράξεις, επίσης όμως επαναστατική πράξη είναι στο χώρο της εργασίας σου, να μην είσαι συμβιβασμένος, αν και αυτοί θα την κάνουν τελικά την επανάσταση».

«Πιστεύω πολύ στο γέλιο και όχι στο χαβαλέ και στο χάχανο».

Έχετε δηλώσει ότι στον πολιτισμό μας δεν εμπεριέχεται η ισότητα. Η ομορφιά είναι κάτι εξωτερικό ή κάτι που έχουμε μέσα μας;
«Η ομορφιά είναι η αποτύπωση της μορφής μας, στο πρόσωπο μας και στο έργο μας. Αυτό σημαίνει όμορφος, εκεί τονίζεται η διαφορετικότητα. Η μάζα κατέστρεψε την ζωή μας, το να είσαι μαζικός, να σκέφτεσαι μαζικά ως οπαδός, ως κομματόσκυλο, να πιστεύεις ακόμα ότι τα κόμματα είναι τα προπύργια της δημοκρατίας».

Μια εικόνα που δεν θα ξεχάσετε ποτέ;
«Έχω πάρα πολλές… Την πρώτη φορά που πήγα στην Ακρόπολη στην Β’ Δημοτικού, δεν θα την ξεχάσω ποτέ. Επίσης δεν μπορώ να ξεχάσω ποτέ ένα μοιρολόι μιας μάνας ενός φίλου μου μουσικού.. Δεν ξεχνάω ποτέ τον πατέρα μου που έφυγε με εγκεφαλικό και του σφύριξα, τότε άνοιξε τα μάτια του σαν με γνώρισε στο φευγιό του ή την εικόνα της γυναίκας μου που πήγε να γεννήσει την κόρη μας, ήταν ένας άγγελος».

Ο Όσκαρ Ουάιλντ έχει πει «αν θες να πεις την αλήθεια στους ανθρώπους κάνε τους να γελάσουν».
«Πιστεύω πολύ στο γέλιο και όχι στο χαβαλέ και στο χάχανο. Είναι ευφυείς οι άνθρωποι που σκέφτονται με χιούμορ».

Συνέντευξη στον Γιάννη Πανταζόπουλο.