Τετάρτη, 23 Απριλίου 2014

Η άγνωστη ιστορία των James


Μερικές μπάντες απλώς δεν είναι cool. Οι Coldplay μπορεί να παίζουν Kraftwerk όσο θέλουν, αλλά πάντα θα είναι μια παρέα φοιτητών που προσπαθεί σκληρά υπό την καθοδήγηση ενός ανθρώπου ο οποίος νομίζει ότι μπορεί να ενώσει τις δυνάμεις του με τον Bono και να εξαλείψει τη φτώχια.

Οι James, το συγκρότημα από το Μάντσεστερ, υπεύθυνοι για επιτυχίες που γεμίζουν στάδια όπως οι “Sit Down”, “Say Something” και “Come Home”, δεν προσπάθησαν ποτέ να είναι κάτι άλλο από αυτό που πραγματικά είναι: μια ποικιλόμορφη ομάδα παλικαριών που προσπαθούν να κάνουν τη μουσική που τους αρέσει. Τη δεκαετία του 1980, οι κριτικοί υπερασπίστηκαν το πειραματικό, μεταδοτικό εναλλακτικό folk-pop. Στις αρχές του ’90, όταν αναδείχθηκαν εντυπωσιακά από τη σκηνή του Hacienda και άρχισαν να πουλάνε ντάνες δίσκων, οι James έγιναν το πιο κοινότυπο πράγμα στον κόσμο: ένα εναλλακτικό ποπ συγκρότημα που έκανε μόνο για να παίζει σε στάδια. Είχαν γίνει πιο καλογυαλισμένοι, πιο mainstream καi ίσως πιο βαρετοί, αλλά αλήθεια άξιζαν αυτή την αντίδραση; Εάν τα είχαν παρατήσει νωρίτερα, οι κριτικοί θα τους αντιμετώπιζαν με σεβασμό ανάλογο αυτού προς τα άλλα μεγάλα συγκροτήματα του Μάντσεστερ;

«Είναι ένα πολύ βρετανικό πράγμα. Τους αρέσεις όταν δεν ξέρεις τι κάνεις» μου λέει ο κιθαρίστας LarryGott, αναφερόμενος στην αντίδραση του Τύπου. «Μπαίνεις σε κάτι σκουντουφλώντας σαν κλόουν και αυτό του δίνει την αίσθηση της αυθεντικότητας. Από τη στιγμή που γίνεσαι καλύτερος σε αυτός που κάνεις, χάνεις αυτή την αίσθηση της αυθεντικότητας στα μάτια του παρατηρητή γιατί φαίνεται ότι ξέρεις τι κάνεις».

Ο Τύπος, λέει ο Larry, συμπεριφέρθηκε στους James σαν σε παιδί που το αγαπούν πολύ μέχρι να μεγαλώσει και σε αυτό το σημείο αποφασίζουν ότι είναι «κωλόπαιδο». Ιδρυτικό μέλος και μπασίστας, ο Jim Glennie προσπαθεί να τονίσει ότι οι James ποτέ δεν καλογυαλίστηκαν και πως, ακόμα και τώρα, «αγαπούν το φόβο, το φόβο να είναι πάνω στη σκηνή και να πρέπει να κάνουν κάτι να έχει αποτέλεσμα. Το τελευταίο πράγμα που θα θέλαμε να κάνουμε είναι να δώσουμε λάμψη σε όλα, κάτι που οι περισσότερες μπάντες θέλουν».

Η επιθυμία ανάληψης ρίσκων ήταν παρέα με τους James από την αρχή. Δυο παιδιά από το Moss Side, οι JimGlennie και Paul Gilbertson ίδρυσαν το συγκρότημα το 1982, δύο εβδομάδες αφότου ο Paul, πιστός οπαδός των The Falland Orange Juice (οι James έχουν πάρει το όνομά τους από τον ευφυή James Kirk, τον αρχικό κιθαρίστα των Orange Juice), έπεισε τον Jim, έναν «χούλιγκαν του ποδοσφαίρου» κατά δική του ομολογία, να παίξει μπάσο. Μερικούς μήνες μετά, οι Jim και Paul, 16 ετών τότε, είχαν μπει στη φοιτητική ένωση του Μάντσεστερ. «Είτε σκαρφαλώναμε και μπαίναμε από το παράθυρο εάν μπορούσαμε ή είχαμε κάποιον να μας βάλει μέσα από την πόρτα. Εάν περίμενες αρκετά, κάποιος κακομοίρης φοιτητής θα το έκανε» θυμάται ο Jim. Εκεί, είχαν εντυπωσιαστεί με τον τρόπο που χόρευε ένας φοιτητής, ο Tim Booth: «Ήμουν από το Leeds και με είχαν στείλει σε ένα αγγλικό οικοτροφείο και από εκεί βρέθηκα να σπουδάζω θέατρο στο Πανεπιστήμιο του Μάντσεστερ. Συνάντησα αυτά τα παιδιά όταν χόρευα σε ένα κλαμπ. Με είδαν να χορεύω και έκλεψαν τη μπύρα μου. Ήταν 16 ετών αλλά ήταν αρκετά τρομακτικοί» λέει ο Tim.